Sálmur 127:3 minnir okkum á, at børn eru ein serlig gáva frá Gudi. Tey eru ikki sjálvsøgd, men ein dýrabar signing, sum er løgd í okkara hendur at verja, elska og taka okkum av. Hvørt barn er skapað við umsorgan og hevur sítt egna virði í eygum Guds.

Í tekningini sæst eitt lítið barn, sum svevur friðarliga og trygt. Tað minnir okkum á tann djúpa kærleikan, sum Gud hevur til lívið frá fyrsta degi. Barnið nýtir ikki at prógva nakað ella avrika nakað fyri at vera virðismikið. Tað er elskað, tí tað er ein gáva frá Gudi.

Versið eggjar okkum eisini til takksemi. Mitt í einum skundsomum heimi minna børnini okkum á at steðga á, gleðast um lívið og taka ímóti teimum signingum, sum Gud gevur okkum. Hvørt barn er ein áminning um vón, kærleika og framtíð

Mark. 10:14 minnir okkum á, hvussu nógv børn hava at læra okkum um trúgv. Tá Jesus sá, at lærusveinarnir royndu at halda børnunum burtur, kallaði Hann tey til Sín. Hann visti, at børn eru vælkomin hjá Honum, og at ríki Guds hoyrir teimum til, sum koma við barnsins áliti og einfaldleika.

Í tekningini síggja vit tvey børn við postkassan. Tey minna okkum á, hvussu børn møta heiminum við opnum hjarta, forvitni og áliti. Júst hesar eginleikar ynskir Jesus eisini at síggja í okkum. Hann bjóðar okkum at koma til Sín, ikki við okkara styrki og kunnleika, men við einum opnum hjarta, sum lítur á Hann.

Boðskapurin í versinum er greiður: Ongin er ov lítil til kærleika Guds. Jesus hevur pláss fyri hvørjum barni, og Hann kallar eisini okkum vaksin at varðveita nakað av barnsins trúgv, gleði og áliti á Gud.

Matt. 5:9 minnir okkum á, at Gud gleðist um tey, sum arbeiða fyri friði og semju. Jesus lærir okkum at møta hvørjum øðrum við kærleika, fyrigeving og virðing. Friður byrjar ofta í teimum smáu gerandisligu løtunum, tá vit vísa vinsemi og umsorgan.

Í tekningini síggja vit tvey børn í einari friðsælari løtu saman. Myndin minnir okkum á, at ein blíð gerð ella eitt vinarligt orð kann skapa gleði og sátt. Tá vit bera frið við okkum og hjálpa øðrum at liva í semju, vísa vit nakað av kærleika Guds til heimin rundan um okkum.

Sálmur 119:73 minnir okkum á, at Gud hevur skapt og myndað okkum við kærleika og ætlan. Sálmaskaldið viðurkennir Gud sum skapara sín og biður samstundis um vit og skil, so hann kann læra og fylgja boðum Guds. Versið vísir, at tann Gud, sum skapti okkum, eisini kann leiða okkum og læra okkum at liva eftir vilja Sínum.

Í tekningini við barninum kemur boðskapurin serliga vakurt fram: Gud hevur skapt hvørt menniskja við umsorgan, og lívið er ein ferð, har vit støðugt kunnu biðja Hann um vit, vísdóm og leiðslu.

Habakkuk 3:18 minnir okkum á, at sanna gleðin er ikki treytað av umstøðunum í lívinum. Hóast trupulleikar og mótgang, velur profeturin at gleðast í Harranum og seta álit sítt á Gud. Versið lærir okkum, at gleðin í Gudi kann geva styrki og vón, eisini tá lívið er torført.

Tekningin av glaða barninum vísir henda boðskapin á ein einfaldan og vakran hátt. Við barnsins smíli og lívsgleði verður mint á, at tann, sum lítur á Gud, kann bera gleði í hjartanum, sjálvt tá umstøðurnar ikki altíð eru lættar.

Sálmur 118:24 minnir okkum á, at hvør nýggjur dagur er ein gáva frá Gudi. Versið eggjar okkum til at taka ímóti degnum við takksemi, gleði og vón. Eisini tá ið vit møta avbjóðingum, kunnu vit minnast, at Gud er við okkum, og at hvør dagur er ein partur av ætlan Hansara.

Í tekningini sæst eitt barn, sum gleðist um lívið og náttúruna rundan um seg. Fuglurin, fiskurin, summarfuglurin og gróðurin minna okkum á skapanarverk Guds og tær mongu smáu gleðirnar, sum ofta fara framvið. Myndin ber fram boðskapin í sálminum: At fegnast og gleðast um dagin, sum Harrin hevur gjørt.

Sálmur 139:5 minnir okkum á, at vit ongantíð eru einsamøll. Gud kennir okkum fullkomiliga og er hjá okkum, hvar enn vit eru. Hann heldur tvørtur um okkum aftanfrá og frammanfrá og leggur hond Sína á okkum til verju, leiðslu og ugga.

Í tekningini sæst eitt barn, sum situr trygt undir regnskíggjanum, meðan regnið fellur rundan um barnið. Eins og regnskíggin verjir barnið móti regninum, soleiðis verjir og varðveitir Gud tey, sum líta á Hann. Kaninin og fuglarnir geva myndini eina kenslu av friði og umsorgan og minna okkum á, at Gud hevur umsorgan fyri øllum skapanarverki Sínum. Myndin ber fram tann vakra boðskapin í Sálminum: At vit eru umgyrd av kærleika Guds og ongantíð uttan fyri hond Hansara.

“Eg eri lítil, men eg vil altíð hoyra Jesusi til.” Hesi einføldu orðini minna okkum á, at trúgv ikki snýr seg um at vera stórur, sterkur ella klókur. Jesus elskar bæði børn og vaksin og kallar okkum at koma til Sín, júst sum vit eru.

Sangurin sigur, at Jesus hoyrir okkum og sær okkum. Hann er nær, eisini tá vit kenna okkum lítil ella einsamøll. Hann gav seg sjálvan fyri okkum, tí kærleiki Hansara er størri enn nakað annað. Tí kunnu vit við barnsins áliti venda okkum til Hansara og biðja um hjálp at elska og fylgja Honum hvønn dag.

Í tekningini síggja vit tvey børn í friðsælum umhvørvi. Gentan lurtar hugagóð, meðan tónarnir frá floytuni ljóða. Myndin minnir okkum á týdningin av at lurta eftir Jesusi og goyma orð Hansara í hjartanum. Sum fuglurin á greinini tykist lurta, so kunnu eisini vit steðga á í gerandisdegnum og hoyra rødd Hansara.

Henda sangin hevur Gerhard Hansen gjørt: 1. vers: Lítil eri eg, men vil altíð hoyra Jesus’ til, hann meg hoyrir og meg sær – er mær nær. 2. vers: Jesus góður er við meg, ofraði tí sjálvan seg, lat meg altíð elska hann – eina hann.

Sálmur 37:4 lærir okkum, at sanna gleðin fæst í felagsskapinum við Gud. Tá vit venda hjarta okkara til Harran og søkja vilja Hansara, arbeiðir Hann í lívi okkara og leiðir okkum á rætta leið. Ofta gevur Gud okkum ikki alt, sum vit ynskja okkum í løtuni, men Hann kennir okkara djúpasta tørv og veit, hvat er best fyri okkum.

Í tekningini sæst ein ung genta við samanløgdum hondum og einum friðsælum áliti í eygunum. Myndin minnir okkum á týdningin av at leggja ynski, dreymar og framtíð okkara í hond Guds. Tá vit gleðast í Harranum og líta á Hann, kunnu vit kenna frið í hjartanum og vissu um, at Hann leiðir okkum við kærleika og vísdómi.

Versið minnir okkum ikki bert á tað, sum Gud gevur, men fyrst og fremst á tann Gud, sum vit kunnu gleðast í. Tí tá Hann fær fremsta plássið í hjartanum, veksur álitið, vónin og gleðin.

Subscribe now